Rzeczywistość

"Obdarował Pan"

Darował Pan Ziemię 

Gdzie ludzi było dwoje

Pozwolił Pan ludziom

Ustalać prawa swoje 

Tak minęły wieki 

Co w ludziach się zmieniło?

Do czego świat doszedł? 

Czy lepiej jest niż było? 

Dziś niejedno serce

Rozdarte, choć wiedziało

Patrzy na śmierć świata

Bo tak się stać musiało

Teraz świat zasycha

Jak strup na chorym ciele

Prawie nie oddycha

Choć chciał nam dać tak wiele

Dziś pieniądz jest jak Bóg

Odpuszcza kłamcom winy

Kupi sprawiedliwość 

Przykryje serc ruiny

Pieniądz zabrał wszystko 

Zniszczył bardzo świat cały

Wyjałowił serca

I sprawił by się bały

Dziś nikt nie pamięta

Jaki człowiek jest ważny

Liczą się tylko zyski

A to błąd poważny

Nasz kraj zrujnowany

Człowiek znowu źle wybrał

Gdy przyjrzał się skutkom

Przestał myśleć, że wygrał

Dziś nie ma tu już nic 

Choć cielec jasno świeci 

To, co widzisz, to pic

Bajka dobra dla dzieci

Ulga nie nadejdzie

Póki ludzie są tacy

Kiedy słońce wzejdzie

Obudzą się Polacy

Chcesz wiedzieć, zapytaj

Wiesz, gdzie są odpowiedzi

Sięgnąć po nie ciężko

I serce swe odwiedzić

Gdzie ludzie są – tam ja

W człowieku każdym jestem

Czasem się ukrywam 

Pod słowem albo gestem

W złym uczynku 

W dobrym słowie 

Jestem wszystkim 

Pomyśl sobie 

Gdzie święci – tam klęska 

Gdzie grzeszni – tam brak wiary

Gdzie jest trochę dobra

Tam zła widać rozmiary

Gdzie tchu brak – tam też ja

Przypominam o sobie

Przypominam rzeczy

Których nie masz w głowie 

Inaczej się nie da

Myśleć sam już nie umiesz

Mimo, że świat Twój jest

Wcale go nie rozumiesz

Co w Tobie, to we mnie 

Co w nas to też w nich krąży

Do czego na tym świecie

Człowiek dzisiaj dąży?

Jestem, sam nie pójdziesz. 

Ja dobrze znam człowieka

Co „miłość” czuje wtedy 

Kiedy na coś czeka

Gdzie jesteś, gdy świat Twój

Umiera w samotności

Powiedz, co masz w sercu

Gdy nie ma w nim miłości

Co widzisz przed sobą?

Ja tylko jedną drogę

Z tej ciemności w jasność

Każdego zabrać mogę

Opowiedz mi

O jasnym oddechu przyszłych dni